Η τήρηση της διαιτητικής τους αγωγής απαιτεί ισχυρή θέληση αισθάνονται ενάρετοι και ανώτεροι από εκείνους που δεν έχουν τέτοιο αυτοέλεγχο. «Κάποιος που περνά τις ημέρες του τρώγοντας tofu και μπισκότα quinoa μπορεί να νιώθει τόσο άγιος σαν να είχε αφιερώσει ολόκληρη τη ζωή του στη βοήθεια των αστέγων», δηλώνει ο Δρ. Steve Bratman, ο πρώτος άνθρωπος που περιέγραψε την ορθορεξία το 1997. Αντίθετα, αν οι ορθορεκτικοί δεν τηρήσουν τους «όρκους» υγιεινής διατροφής και ενδώσουν στον πόθο τους για «απαγορευμένα» τρόφιμα, αισθάνονται ένοχοι και μιαροί. Αυτό τους οδηγεί στο να αυτοτιμωρούνται με ακόμα πιο αυστηρούς διαιτητικούς κανόνες, ή ακόμη και με αποχή από τρόφιμα. Αυτή η συμπεριφορά είναι παρόμοια με εκείνη των ατόμων που πάσχουν από Ψυχογενή ανορεξία ή Ψυχογενή βουλιμία, με τη διαφορά ότι οι ανορεκτικοί και οι βουλιμικοί ενδιαφέρονται για την ποσότητα των τροφίμων που καταναλώνουν, ενώ οι ορθορεκτικοί ενδιαφέρονται για την ποιότητα των τροφίμων. Ένας νέος τύπος διατροφικής διαταραχής προκύπτει όταν οι άνθρωποι εμφανίζουν εμμονή με τη διατροφή τους για τη βελτίωση της υγείας τους. Σύμφωνα με την Ελβετική Ένωση Τροφίμων, αυτό το νέο κύμα διατροφικής εμμονής, γνωστό ως «Ορθορεξία» ή «Orthorexia Neιrvosa», από τις ελληνικές λέξεις «ορθός» και «όρεξη», λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις.
